Κάποτε θα βρούμε τα κότσια να δούμε ότι δεν υπάρχει κάποιος Θεός έξω από μας που τραβά το νταλκά για μας. Ότι εμείς είμαστε Αυτός. Και σαν μόνοι θ' αγαπήσουμε τη μοναξιά ο ένας του άλλου.
Θ' αγαπήσουμε το χρόνο της λησμονιάς μας. Θα δούμε ότι είμαστε βροτοί όχι από αναγκαιότητα αλλά από επιλογή.
Τότε η αγάπη, που θα φτάσει και στην κοινωνική οργάνωση, θα λειτουργεί ως εξής: Η ανταπόδοσή μας σε αυτό που προσφέρουμε θα είναι η δική μας χαρά.