"Εν αρχή (και στο τέλειο-τέλος) ην το Παν, το Εν, η Μονάς (μοναξιά).
Ανέβηκε λοιπόν στη σκηνή για να παίξει οποιονδήποτε άλλο ρόλο εκτός από τον εαυτό του γιατί πως αλλιώς θα συνεχίσει ατελείωτα το έργο;
Έργο χωρίς αντίθετα υπάρχει; ζωή-θάνατος, θηλυκό-αρσενικό, κακό-καλό …
Ο Ιησούς είδε αυτή την Αλήθεια σαν βάρος. Από αγάπη θέλησε να το σηκώσει μόνος του: Θυσιάστηκε για να δείξει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος και άφησε εντολή: «καθώς σας αγάπησα κι σεις να αγαπάτε αλλήλους».
Είναι όμως η Αλήθεια βάρος; Κάπου όχι, γιατί δε χρειάστηκαν παρά μόνο περίπου 1.800 κύκλοι της γης γύρω από τον ήλιο για να ακουστούν δυνατά φωνές ότι μπορούμε να τη μοιραστούμε. Κάπου ναι γιατί κάποιοι, όπως ο Φρειδερίκος που την είδε κατάματα μόνος του, συντρίφτηκαν.
Οι σύγχρονοι Άγιοι: Αναρχικοί και κομμουνιστές (ανάμεσά τους Γκάντι, Μ.Λ. Κινγκ) που έδωσαν τη ζωή τους για τη Θεωρία: Ούτε θεός, ούτε αφέντης. Το πως θα συνεχίσει το έργο πάνω σε τούτον τον πλανήτη εξαρτάται μόνο από Εμάς."